Kleine mensjes

“Ik heb Titi de Pomme gezien”, vertel ik opgetogen aan Rolexico, na een ochtendloopje langs het kanaal waar ik toevallig ook voorbij het klasje van little miss T jogde. “Ik keek opzij en zag haar en haar klasgenootjes in de kring zitten. Ik herkende haar blauw fluwelen broekje en haar tijgerbotjes. Ze zat flink te luisteren, met haar handen op haar knieën en haar hoofdje opgetild en de haartjes in de nek om goed te kunnen horen. Haar staartje was weg.” Rolexico moet ook glimlachen. Gek toch, want we zien ons kindje elke dag en de laatste weken – helaas – ook iets te vaak ’s nachts. In haar slaap kan ze haar tutje, melkje, knuffeldoekje, zachte dekentje niet meer vinden maar weet ze wel dat ze die absoluut op dat moment moet hebben. En bij die zoektochtjes in het donker ben ik misschien niet meer zo blij, vooral omdat ik nadien zelf mijn slaap niet meer kan vinden.

Intermezzo over de bijnamen. De L. Biggie die best wel vaak voorkomt in het circus van Lady Bulinski, dat is natuurlijk Lus. Lusje. Lusje Pluis. Luigi. Luciano, Lucienke, Lucky Luciano, Lusman, Lussebol, Luster Filibuster, Lussertje Brok, Bolleboos, Makkertje, Kameraad.
Little miss T. is uiteraard de kleine Trixie. Trixje, Trixke. Trixke Lambikske. Trixiebol. Krullebolletje. Meiterke. Poppeke, Popke, Bobke. Jerommeke. Patapoefke. ’s Nachts ook Spookje en Nachtraafje.
En dan: Titi de Pomme. Dat zit zo. In zijn lettertjesdorst las Lus op een dag luidop de opschriften op een brikje appelsap. “Appelsap”. “juS de pomme”, elke letter duidelijk uitgesproken. Trixie, die zichzelf tot een week geleden steevast “Titi” noemde (nu is het “Tixie”), spreekt “Lus” altijd uit als “Jus”. En beweert sinds dat appelsapje dat zij “Titi de pomme” is, want ja, ah ja, zij is de zus van de enige, echte Jus de pomme. Zo geschiedde, en als ze later ooit een artiestennaam nodig heeft, zal ik haar met plezier herinneren aan deze spitsvondigheid 🙂

Ik vond het speciaal om haar daar zo te zien zitten. Zonder dat ze wist dat ik een glimp van haar zou opvangen of zij misschien wel van mij. Als een klein mensje met een heel eigen leven. Thuis is ze ook een klein mensje, maar dat is anders. Thuis staat ze onder het bewind van Jus de Eerste. Volledig vrijwillig, meestal. “Waar is Jus?” “En Jus?” “Wat gaat Jus doen?” zijn de meest gestelde vragen van het moment. Lus eet een appel. “Ik ook”, zegt ze dan. Lus gaat op de trampoline springen. “Ik ga ook op de trampoline”. Lus speelt met de Lego. “Ik ga ook met de Jego spelen”. Lus doet zijn pyjama met planeten en een ruimteraket aan. “Ik wil ook een Jus-pyjama van de juimte aandoen.” Waarna ze een afdankertje van haar broer aantrekt, veel te groot nog, maar met een stellig “ik ben gjappig” besluit dat het prima is zo.

Wanneer ik mijn kleine mensjes ’s avonds in hun bed tussen de lichtgevende sterren leg, vraag ik me luidop af hoe het later zal zijn, hoe zij zullen zijn en wat ze gaan doen als zij grote mensen zijn. Lus beweert dat hij tot zeker zijn 30ste bij ons gaat blijven wonen, wat ik eerst wel tof vind maar dan toch lichtjes angstaanjagend. “Ik ook!”, roept een stemmetje uit het andere bed. “Zolang jullie mij ’s nachts maar laten slapen is alles goed”, brom ik, tegelijk hopend dat ze tegen die tijd toch een volledig eigen leven zullen leiden, niet alleen in hun klasje en op de speelplaats.

’s Morgens informeer ik of ze goed geslapen hebben, en of het leuk was om tussen de planeten van dromenland te zweven met hun ruimtepakjes aan, omdat ik dat gisteren ook had gevraagd en ze dat toen heel leuk leken te vinden. “Ik ben niet meer naar de ruimte geweest”, antwoordt Lus kort en onverschillig, waarna hij zijn boterham met ochtendhumeur probeert weg te werken. Ik kijk naar het kleintje. “Ik ook niet”, zegt ze kordaat terwijl ze haar hoofdje heen en weer schudt en zo haar lepeltje yoghurt naast haar mond kwakt. Wat had ik gedacht. Dat ze dit soort fantasietjes twee dagen na elkaar zouden slikken? Ze zijn wel al groot hè, die kleine mensjes van mij. Goed, dan leg ik voor vanavond twee monsterpyjama’s klaar. Eens kijken of ze morgen nog zo stoer doen aan tafel. Moehahaha … Of nee, wacht, wil ik hen deze nacht al wel terugzien?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s