Circus in mijn hoofd

100 jaar eenzaamheid op de stoep

Soms is het maar een triestige boel, dat hele circus van mij. Meer afgelaste voorstellingen dan spetterende spektakels, een clowntje dat zwelgt in zelfmedelijden in plaats van grappige grollen uit te halen. Alleen een directeur, en geen succulente showcast van bontgekleurde vogels en andere acrobatische diersoorten  … Het is geen moment te laat voor een reanimatie. Relaas van een reden om op straat te komen.

Op donderdag 10 april omstreeks 17u30 verliet ik mijn woning in een niet nader genoemde straat in een evenmin nader genoemde provinciestad. Ik droeg die dag een kleurrijk plunje. Ik mat zoals gewoonlijk een kleine honderdzeventig centimeter in de lengte en bewoog me voort met mijn fiets aan de hand. Mocht ik die dag spoorloos zijn verdwenen, had deze beschrijving ongetwijfeld geholpen, want mensen zouden me zeker hebben opgemerkt. Ik ben namelijk nog nooit zo ongelofelijk traag mijn niet nader genoemde straat uitgeraakt.

Ik hoor u al denken: “Oei, had lady Bulinski een zwaar kwetsuur opgelopen waardoor ze niet aan haar normale snelheid voortschreed en is een nobele onbekende haar ter hulp geschoten en heeft ze zo haar geloof in de mensheid teruggevonden?” Nee, zo was het niet. Het was helemaal anders. Het was 100 jaar eenzaamheid op de stoep.

Ik trok haastig de deur achter me dicht, maakte aanstalten om mijn stalen ros te bestijgen en weg te sjezen, maar werd daarin verhinderd. Er was iets met de stoep. Op de rand stond iets in rozig krijt geschreven. Het waren verschillende woorden. Het was een volledige zin. “Vele jaren later, staande voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliana Buendia denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met ijs.” Ik was al een paar huizen verder aan het einde van de zin. Ik zag een rozig krijtstompje, te klein voor de vingers van de onbekende schrijver die het had gehanteerd en waar ik nu al van hield. De volgende zin ging verder in het geel. Een geel krijtstompje betekende de start van een volgende zin in pastelgroen. Het ging zo maar door, de zinnen bleven mekaar opvolgen tot zowat de hele eerste pagina van dat boek, dat al diegenen die het hebben gelezen zullen herkennen als “Honderd jaar eenzaamheid” van Gabriel Garcia Marquez, op de stoeprand van mijn straat, de niet nader genoemde, was neergekribbeld. In pastelkleurig krijt. Ik kwam te laat op mijn afspraak. Het was een mooie dag.

Een wondermooi eerbetoon, al was het eigenlijk een week te vroeg.

100 jaar eenzaamheid

1 reactie op “100 jaar eenzaamheid op de stoep

  1. Mooi! Ik wil 100 jaar eenzaamheid direct herlezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: