Circus in mijn hoofd

Mijn betoog

Het is vandaag donderdag 6 november, 14u18 en er betogen momenteel meer dan 100.000 mensen in Brussel tegen het beleid en de ideologische keuze van de nieuwe federale, maar ook Vlaamse regering.

Ik ben ervan overtuigd dat er nog eens dubbel zoveel mensen, net als ik, in gedachten mee betogen. Dat ik niet in Brussel ben, heeft niets te maken met een gebrek aan engagement of sympathie met de mensen die er wel zijn, mijn broeders en zusters, letterlijk en figuurlijk. Maar ik betoog mee, al moet het dan maar schriftelijk en op het werk. Een kleine daad van rebellie van achter mijn bureau!

Zoals de meesten wel weten, hebben Mister Rolexico en ikzelf het goed. We verdienen allebei exact zoveel als het gemiddelde nettoloon van de werkende Belg. We hebben een huis en een auto (ter beschikking). We hebben nooit honger en we kunnen zelfs af en toe iets gaan eten buitenshuis. We hebben kleren genoeg en maken soms een uitstap. Per jaar gaan we minstens 1 keer op vakantie. In mijn ogen zijn we dus rijk. 

“Betoog” ik dan omdat ik schrik heb om dat comfortabel leventje te verliezen? Om dingen te moeten opgeven? Helemaal niet. Ik schrijf dit omdat het beleid en de maatregelen van de nieuwe (centrum – maar laat dit evengoed weg)rechtse regering gewoon overduidelijk onrechtvaardig zijn. Omdat ik, ondanks mijn eigen comfortabele positie, wèl begaan ben met mensen die het minder goed of helemaal niet goed hebben. Omdat ik bezorgd ben over de toekomst van ons kindje op komst, de toekomst van alle kinderen tout court.

Sinds wanneer is het “normaal” geworden dat iedereen maar voor zichzelf moet zorgen?! Sinds wanneer zijn àlle zorgbehoevenden, uitkeringsgerechtigden, vakbondsleden, ecologisch bewuste mensen die hun huis beter isoleren, mensen die om persoonlijke reden hun carrière eventjes onderbreken, mensen die – al dan niet vrijwillig – deeltijds gaan werken, en zo kan ik nog wel even doorgaan, sinds wanneer zijn dat allemaal profiteurs geworden!? Sinds wanneer heeft die misselijkmakende “ieder voor zich”-mentaliteit en meritocratische overtuiging de bovenhand genomen!? Ik beweer niet dat ik zelf een moeder Theresa ben, of altijd het goede doe en zie, soms verre van misschien. Maar solidariteit, rechtvaardigheid, gelijkheid, dat zijn voor mij nog altijd nobele en na te streven waarden, en geen scheldwoorden of voorbijgestreefde concepten.

Als de regering beslist om de gemiddelde Belg, mensen zoals u en ik, te treffen via meerdere maatregelen die overigens louter dienen om een begrotingsevenwicht te bereiken en bijgevolg de economie nauwelijks rechtstreeks zullen doen aanzwengelen, en tegelijkertijd grote vermogens en multinationals rustig laten gedijen zodat die vermogens en miljardenwinsten enkel nog groter worden, dan maakt mij dat kwaad. Het is helemaal niet dat ik “mijn steentje niet wil bijdragen”. Dat wil ik wel, maar als ze zeggen “iedereen“, moet het ook effectief IEDEREEN zijn, en evenredig verdeeld. Is dat niet gewoon normaal?

Als die maatregelen in kwestie ook nog eens ten koste gaan van de kwaliteit van ons onderwijs, van onze koopkracht, onze sociale zekerheid, kinderopvang, ouderenzorg, energiebeleid, milieu, en ja, ook cultuur, gewoonweg alles waarin we als maatschappij moeten investeren, dan word ik nog bozer.

Religie heeft allang geen plaats meer in onze politiek. Dacht ik toch. Maar zeg mij eens, sinds wanneer zijn de ondernemers, de werkgeversorganisaties (en pardonnez-moi, maar DAT ZIJN in sé OOK VAKBONDEN!!!) de nieuwe heiligen geworden?! De fucking goden die we zogezegd moeten aanbidden en gehoorzamen!?

In politieke of maatschappelijke discussies met vrienden, kennissen of collega’s, of in discussies op het internet waar ik niet eens zelf aan deelneem, word ik vaak uitgelachen of meewarig bekeken. Ik word versleten als naïeveling, als communistje, als hopeloos linkse pseudo-intellectueel, als stomme socialist. Wel, ik ben niets van dat alles, maar toch draag ik deze benamingen nog duizend keer liever en met trots dan mij neer te leggen bij de argumenten pro onze regering(en).  Ik word intriest en moedeloos van al die mensen die blindelings meestappen in dat rechtse en asociale discours. Dat vind ik zoveel erger dan overtuigd meestappen in een betoging. 

Mondeling kan ik het niet zo goed uitleggen. De woorden en argumenten waar ik tijdens zo’n discussie naar zoek, komen vaak en vergeefs uren later, als ik mij op weg naar huis of in bed nog druk lig te maken over de gevallen uitspraken en mijn onvermogen om de “tegenstanders” in kwestie onder tafel te praten, en meer nog, te overtuigen van mijn gelijk.

Met dit schrijfsel probeer ik dat gelijk niet per sé te bewijzen. Ik wil gewoon mijn steun betuigen aan alle actievoerders en gelijkgestemde zielen. Bij deze.

2 reacties op “Mijn betoog

  1. Ik ben trots op je Saartje! Blijf solidair met je medemens. Bij een volgende betoging zijn we van de partij hé!

    Like

  2. Wierinckx Bart

    beste,
    Iedereen heeft een eigen mening en heeft het recht deze te uiten. Net zoals jij zijn er mensen die moeilijk zijn in woorden. Er zijn geen pro en contras, wat voor de 1 goed is, is voor de ander slecht, wie is geschikt voor het oordelen of de regering de juiste maatregeling neemt? Wie is rijk en wie is arm? Iemand die arm is kan zich rijk voelen met zijn goede gezondheid, iemand die rijk is kan zich arm voelen met zijn gebrek aan liefde. Duizenden mensen kunnen op straat komen voor gelijkheid, terwijl miljoenen het er niet mee eens zijn, wie oordeeld dan in een democratie wat goed en slecht is. Ik ben nog links nog rechts, ik ben niet alwetend maar ik ben wel gelukkig met wat ik heb en kan. Het begrijpen en uiten wat goed is voor mensen laat zien dat deze misschien wel begaan zijn, maar onrechtstreeks zullen deze altijd, hoe sociaal ze ook mogen zijn, naar hun eigen kijken. De steun die mensen aan elkaar geven schetsen een beeld van hoe ze hun eigen in deze rol vinden, toch blijft het een bescheiden rol in tegenstelling tot wat de anderen denken. Een plus en min, ying en yang, water en vuur zal er altijd zijn, maar uiteindelijk door actie zal er altijd rook door de wind mee geblazen worden. Nogmaals wie kan en zal dan NU echt kunnen oordelen wat goed is voor iedereen, zelfs met de goede bedoelingen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: