Circus in de wereld

Wtf is going on?

Daar ging ik dan, over de rooie. Licht overdreven, want het was eerder ingehouden woede die zich van mij meester maakte. Het gele hesje om die kenbaar te maken, stak diep weggedoken in mijn rugzak. Dat om een andere reden die er hier niet toe doet (namelijk om mijn moedertje gerust te stellen dat ik dat aantrek op de fiets, voor zij die het toch willen weten).

Ondanks herhaaldelijke aanmaningen tot mezelf, zat ik hier en daar wat reacties te lezen op artikels en nieuwsberichten. Te veel. Sowieso te veel om goed te zijn.

Reacties deze blog onwaardig om geciteerd te worden.

Reacties die echter wel een kettingreactie aan emoties teweegbrengen die me uiteindelijk mentaal de dieperik in duwen. Of toch bijna (want dat zijn ze nu ook weer niet waard!) Ik vind dat niet leuk. Ongeloof, kwaadheid, frustratie, wanhoop, woede, puur cynisme.

Ja, ik heb al heel wat periodes ingelast waarin ik geen reacties lees.

Ja, ik heb de social media apps al meermaals van mijn telefoon gegooid. Om ze er daarna terug op te zetten (ik weet nooit meer waarom)(inconsequentie en wispelturigheid zitten mij even gegoten als mijn linker- en rechterhandschoen aan mijn respectievelijke linker- en rechterhand)

Nee, aan mij is geen groot “debater” verloren gegaan. En ja, ik heb lak aan logische en redelijke argumentatietechnieken.

Dus meestal reageer ik niet. Ook omdat ik er helaas van overtuigd heeft dat het geen zin heeft, nee.

Toch heb ik net een kostbaar uur van mijn leven verspild aan het reageren op commentaren van rechtse trollen. Tja. Inconsequentie en wispelturigheid …

Ja, ja, nee, ja, nee, tja. Maar toch, maar ja, volgens mijn eigen bescheiden “mezelf” heb ik wel het hart op de juiste plaats. En heb ik ook gelijk.

Minstens 3 zaken vandaag. Minstens.

Het migratiepact dat onze regering mogelijk niet ondertekent, mogelijk doet vallen.

Een twee maanden oude baby die geen asiel mag aanvragen in ons land, die ons klein kasteeltje niet binnen mag.

De campagne van N-VA.

En toch zoveel mensen die het daar mee eens zijn. Die zichzelf “de meerderheid” noemen, maar het hoegenaamd niet zijn. Hoop ik toch. Soms begin ik te twijfelen, ik geef het toe.

“Je mag dat niet lezen.”

“Je mag daar niet op reageren.”

Zeggen Rolexico en andere dierbaren. Ik weet het, het is negatieve energie die compleet verspild wordt. Maar iemand moet die mensen toch weerwerk bieden? (en nee, papa, jij kan dat niet in je eentje 😉)

Maar ok, ik heb mij een uur laten gaan en ik stop er mee. In de plaats daarvan post ik deze blog en hoop ik heel naïef (waarvoor ik meermaals ben versleten in de tegenreacties tijdens dat uur – ik draag het adjectief dan ook als een geuzennaam nu) dat hij zo massaal gedeeld wordt zodat hij uiteindelijk ook gelezen wordt door al die mensen die hun commentaren spuien onder al die berichten.

En dat ze inzien dat ik gelijk heb. Mijn hart heeft gelijk.

What’s going on?

1 reactie op “Wtf is going on?

  1. Ik deel je woede, frustratie, onmacht enz., maar je geel hesje mag wel niet onderaan in je rugzak zitten hoor!

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: