Circus in mijn hoofd

Bespiegelingen in een nostalgisch jasje

Daar stond ik dan, mijn neus op de feiten drukkend, letterlijk en figuurlijk. Met mijn voorhoofd bijna tegen de spiegel geplakt monsterde ik mijn moeë hoofd. Die lijnen rond mijn mond, hoe lang liepen die daar al? En waren ze altijd al zo hardnekkig diep? De kraaienpootjes aan mijn ogen, idem. En had ik nu plots niet veel meer pigmentvlekjes op mijn kaken?

Zucht. Variatie op een eerder thema. Ik probeerde mij mooi te maken voor het jaarlijkse kerstfeest van mijn werk. Daar was heel wat oplapwerk voor nodig. Zonder al te grote verwachtingen trok ik ten aanval met concealer, foundation, wimperkruller, eyeliner en mascara. Op de achtergrond stond de radio te spelen. Classics op Radio1. Ik werd echt oud.

Een bepaald nummer uit die teletijdmachine katapulteerde mij in enkele luttele seconden terug naar mijn jeugd. Meer bepaald naar de badkamer in het ouderlijk huis in het boerengat waar ik ben opgegroeid. Naar het moment waarop ik, samen met mijn vriendinnetjes, voor de spiegel stond. Met veel verwachtingen trokken we de kast open waar de schminkspullen van mijn moeder lagen. Met een dikke zwarte lijn probeerde ik de onzekerheid die in mijn lichtblauwe ogen school weg te werken. Nog wat woestijnzand (bronspoeder) erbij om de puistjes te verdoezelen en dan…

En dan, klaar! De avond die wijd open voor ons lag. Een of andere chirofuif of pisangparty waar alles nog kon gebeuren. Met de fiets door de nacht, in een jas die mijn tien jaar jongere collega net ook gekocht heeft (alles komt terug, ook de nineties).

Seven pins, the fall begins
When the leaves burn, summer ends

Summer’s gone a summer song
You’ve wasted every day, every day

Er is veel veranderd, maar in wezen is er niets veranderd. In de spiegel keken diezelfde blauwe ogen mij aan. Of was het omgekeerd? Dacht ik terwijl ik een zwarte lijn trok boven mijn ogen en mijn puistjes maskeerde. Ik ben nog altijd dezelfde persoon, zag ik met een lichte schok, maar het maakte mij wel op een bepaalde manier gelukkig. Mijn smalle bovenlijf, dat nog altijd in de “My body is in danger” en “No time to waste”-t-shirts van toen kan. De toepasselijkheid van die slogans (maakte mij iets minder gelukkig). De collega die mij onlangs zei dat ik hem een beetje aan Natalie Imbruglia deed denken met mijn nieuwe kapsel. Net zoals de knapste jongen van het dorp toen, zoveel jaar geleden. Het maakte mij nostalgisch.

Alles komt terug, dus ook de nineties.

Buffalo’s in de schoenwinkels. Heb ik gelukkig nooit gehad. Doe mij maar Buffalo Tom. Dat was ineens ook het liedje dat deze post veroorzaakte. En mij geruststelde dat ik eigenlijk nog altijd dezelfde ben. Leve Lady Bulinski!

0 reacties op “Bespiegelingen in een nostalgisch jasje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: