Circus in mijn hoofd

De saaiste dag. En ook weer niet.

“Gelukkig” was er het nieuwe plastic zakje voor het vuilbakje in het toilet op het werk, het zakje dat ik niet openkreeg en waar ik uiteindelijk toch een dikke 10 minuten tijd mee verdreef.

Ken je dat, van die flinterdunne zakjes, zoals in de groenteafdeling van menig supermarkt, waarvan de 2 zijden aan elkaar geplakt zijn en die je met je vingernagels moet proberen open te peuteren? Zo eentje dus.

Waarom sta, correctie, stond – want mei plasticvrij – ik daar trouwens altijd als enige, in de frigo van de supermarkt, die die snertzakjes niet open krijgt? Pulkend aan de randjes, binnensmonds vloekend, mezelf altijd een keer of twee afvragend of er toch niet 1 zakje met productiefout in de rol op de groenen metalen houder zou zitten, 1 dat net ík eraf scheur en dat nooit open zal gaan. Blazend op de eerste millimeter opening, die na minutenlang pulken eindelijk tevoorschijn komt. Blazend, wriemelend, peuterend, want nee, die ene millimeter mag niet verloren gaan, daar moet ik mee verder, dat is het verlossende begin van de uiteindelijke volledige zakopening. Van een zucht van opluchting. Dan toch geen complot van de plasticzakjesfabriek. Dan toch geen productiefout in mijn vingertopjes.

“Gelukkig” mocht ik ook thuis de vuilbakken nog buiten zetten, en kon ik bijgevolg nog eens goed binnensmonds vloeken omdat het rampzalig manoeuvreren is in onze veel te smalle berging, omdat de vuilzak gescheurd was, de geur van de volle pampers te indringend in mijn neusgaten drong en Rolexico weer laat thuis kwam vanavond.

“Gelukkig” had ik de hele dag wel naar de mooiste en de beste en ook de droevigste liedjes kunnen luisteren, en was ik meermaals tot het besef gekomen dat zelfs op de langste, saaiste maandagen ter wereld de schijnbare hoogtepunten, hoe laag ze ook lijken, toch nog aantonen dat het best is. Best goed. Altijd liever deze dag dan een productiefout in je hart. Dan met je fiets op het foute moment op de foute plek passeren. Dan een maandag, of eender welke dag, in het Noordstation als je Soedanees, Eritreeër, Ethiopiër, …, bent, en onderweg.

T. die vrolijk (houten) visjes vangt met een magnetisch hengeltje. L. die me, vlak voor hij gaat slapen, en ok, ook wel de 4de keer dat ik terug in zijn kamer word geroepen, stilletjes zijn “geheim” verklapt en toefluistert “Aaj wolf joe”. R. die laat thuiskomt, maar toch nog thuis komt. Gelukkig.

0 reacties op “De saaiste dag. En ook weer niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: